Alt katımızda gerçek bir psikopat oturuyordu, karısını dövmesini geçtim, çocuklarının kollarını filan kesmişti, komşuların dışarıda bırakılan ayakkabılarını saklıyor ya da süt döküyordu.. Böylesiyle oturmak zaten çok zor apartman yaşamında;ama çok daha enteresan kendi için küçük savaşlara dönen olaylar yaşanabiliyor..
Bizim 2. katımızda temizlik hastası bir teyze oturuyor, herkesin yaşamı kendine, analiz etmek de bana düşmez;ama kendi yaşamında ki kirlilikleri evini temizlemesiyle arıttığını düşünüyorum;ama bu etrafa zarar veren bir temizlik anlayışı.. Bahçe katı ve bir alt katı olduğu gibi saç,kıl,toz oluyor..Ne zaman baksanız bir şey sirkeliyor, bin kere yapmaması rica edildiği halde aynı tas aynı hamam. Geçen gün ders çalışıyordum, bir gürültü koptu," birine bir şey mi yapıyorlar noluyo?" diye düşünürken kapıyı açtım, anlaşıldı, bahçe katındaki genç çiftin koca olan parçası yukarı çıkmış sinirle,artık nası delirttilerse deli gibi kapıyı yumrukluyor.. Kadın üstlerine temizlik yaptığı suyu atmış, onlar da toprak atmışlar ona..Daha akıl erdirilmez olan kısmı,adama kapıyı açmaması ve ben dışarı baktığımda hala kadının bir şeyler silkeliyor olması.. "Yok artık!" di mi? Bir de duysanız nezih yerde oturuyoruz güya..
Dün de eve geldim,annem kapıda karşıladı,dedi gene kavga çıktı.. 3.katta oturan yaşlı bir başka temizlik hastası teyze, mutfak ve çamaşırların asıldığı taraftan aşağı kedilere parça et atıyor.. Yeni yöneticimiz -ki kendileri yeni taşındı sayılır- çok iyi insanlar ailecek, adamcağız kapıya gidip demiş ki "bu böyle olur mu? neden böyle yapıyorsunuz"- ki kendisi bahçede kedileri doyurmak için belli bir alan yapalım, etraf kirlenmesin,hem de tek bir yere alışmış olurlar diyerek güzel bir öneri getirdi- kadından cevap "sen de hiç düzgün biri değilmişsin" diyerek adamın kafasına at bütün etleri!
Aynı yönetici ilk olayda kadınla görüşmeye gittiğinde, kadın 10 yaşındaki çocuğunu çıkarıyor kapıya konuşsun diye.
Çok can alıcı bir cümleyle bitirmek isterdim;ama yok..diyecek bir laf bulamadım..
