Hayat tesadüfleri sever!

Blogları incelemeye yeni başlamıştım, blogları düzenli bir gazeteyi okur gibi, niteliklerine göre ayırmaya, tutkunu olmaya yeni başlamıştım.. Eskiden beri yazmayı severdim ve o zaman da yazmaya başlayacağımı; ama nereden başlayacağımı , ne yazacağımı kestirememiştim..
Sonra yazmaya başladım, başladığım zamanlardan sonra da, sık sık sevdiğim bloggerlardan bahsettim blogumda,
birbirimizi seven bloggerlar, birbirimizi göremediğimiz zamanlarda halimizi hatrımızı sorduk.. Eskisi gibi yazmıyoruz, bırakmak da istemiyoruz, kapatmak da.. Ama yazmaya vakit ayıramıyoruz..
Kendi açımdan, bütün gün yazmaya çalıştığım bir işim var.. Hiç bırakmamacasına yazmak istesem de planlarım içinde öyle olmuyor..
Eskisi kadar çok yazamıyorum, okuyamıyorum, bu beni mutsuz ediyor..

Salıncaktaikikisi, ilk takip ettiğim bloggerlardan biri.. Blogunda şu an 3797 takipçisi var, ben yanlış hatırlamıyorsam 600. takipçisi olarak kayıtlara geçmiştim:) o zamandan bu yana 3 sene geçti..
Aradan yazılar geçti, okullar geçti, işler geçti, evlendim, o Amerikadan geldi, kedileri kaldı, burda işe başladı..
Aslına bakarsanız ikimizde bize dair şeylerden ziyade, ilgilendiğimiz şeyleri yazıyoruz; ama hayatlarımızın içine böyle giriyoruz.. Bilmem belki de bayan olduğumuzdan!

Aralık ayının başlarıydı, bir bileklik almıştı ve bununla ilgili bir yazı yazmıştı. Bilekliğe bayıldım, Bursa'ya gider gitmez, tam da söylediği kuyumcudan kendime sevgilimin ve benim isimlerimizin başharfini taşıyan bir bileklik alacağım dedim..
Aradan aylar geçti, iş için bu haftasonu Bursadaydım.. Saat 3 e kadar çalıştım, sonra sevgilim, arkadaşım ve ben Çınar'a gittik.. 600 yıllık çınarın altında, enfes çilek ve erik keyfine vardık.. Dedim kalkın, Faruk kuyumcusunu bulacağız..
Sevgilim derbi için stres yapıp, ben kendim takılim derken, biz arkadaşımla Faruk kuyumcusunun peşine düştük, kolay olmadı bulmak, hatta onu bulmaya çalışırken, bilekliğin çok benzerini bir başka yerde gördüm; ama kolye şeklinde olanı varmış, bilekliği aramadıkları yer kalmadığı halde bulamadılar.. Faruk'u sorduğumuz 4. kişi bize tarif etti ve bulduk...

Ben altın, kuyum seven biri değilimdir.. Alyansım bile spor giyindiğim için beyazdır.. Ama bu bileklik beni fethettiği için, koşa koşa kuyumcu Faruk arandı.. Faruk Bey  o kadar güzel şeylere sahip ki içinde ve o kadar kibar karşılıyor ki sizi.. Esnaf gibi değil, sizi evinde ağırlayan bir evsahibi inceliğinde, o güzel şeylere uzun uzun bakıyorsunuz.. Bakar bakmaz da kendi istediğim bilekliği buldum..
"Banu Hanım'ın blogunda okudum, onu çok severim, takip ederim, İstanbul'dan geliyorum, sizden bu bilekliği almak, koleksiyonunuza bakmak için aralıktan beri sabırsızlıkla bekledim" dedim.. Faruk Bey "saolsun" dedi ve bir bir bütün güzel tasarımları sıraladı önümüze.. En güzel eserlerini gösteren bir sanatkar zarifliğinde; ama asla "satıcı baskınlığında" değil..
Bilekliğin boyunun kısaltılması ve isim yazılması süreçleri için beklerken, vitrindekilere teker teker bakmaya devam ederken, kapıdan salıncaktaikikişinin sahibesi Banu girdi..

Tesadüflere çok inanmam=) Her şeyin bir sebebi vardır, bunu üzerinden çokça zaman geçtikten sonra anlarız bazen.. Banu öyle hissetmiş midir bilmem; ama uzun zamandır görmediğim bir arkadaşıma rastlaşmış gibi karşıladık birbirimizi, kısacık; ama içten bir sohbet oldu aramızda..

Sık sık yazmaya başlamak için güzel bir işaret oldu benim için, hemen eve gidip yazmak istedim, sanırım o da öyle istemiş ki yazmış=)

Yine görüşmek üzere Banu ve sık sık buluşmak dileğiyle takipçilerim!

J.

"bu araba uçar mı baba?"

Bir çocuğun hayal dünyasını ne kadar serbest bırakırsanız, ne kadar yıkmazsanız, ne kadar hoş tutarsanız, o çocuk büyüyünce mutlu olmayı, o içinde öldürmediğiniz çocukluğuyla bulur bence..
Bir büyük çocuğun, küçüklük notu benden size:

"Küçüktüm, babamla arabada giderken, babama sordum : camdan kolumu böööyle uzatsam, bu araba uçar mı baba?
- burda babanın verdiği cevabı okumadan bir sn düşünmenizi istiyorum, siz ne cevap verirdiniz diye...-


baba:"ben de kolumu bu taraftan çıkarırsam uçar!"..."

Sevgiler..
J.

Garip zamanlar..

İçim sıkıntılı zaten bu aralar, havada mı yürüyorum, ayaklarım yere basıyor mu anlamıyorum.. Sebebini bir önceki yazımda belirtmiştim, iyi dileklerini belirten, içinden geçiren herekese binbir teşekkür.. Her şey güzel olacak biliyorum..
Her şeyin güzel olmasını dilediğim güne uyandığım sabah , daha yeni işe gelmiş, anneme haber vermişken , annem cart diye dedi, "defne joy foster ölmüş" diye.." Hadi canım! Ne alaka!" buyurdum..  Sanki o ölemez gibi..
Sonra dedim, anne benim derdim bana yeter, dur şimdi.. Dur şimdi, onun üzüntü sırasını başkasına vereyim der gibi, ertelenirmiş gibi..
Ardından "çocuğu var ya.." dedim.. Bunları saliseler içinde sıraladım sanırım..
Sonra birden yaşlanmış gibi hissettim.. 99-2000 seneleri, Dejavu diye programı vardı Yunus Günçe'nin, ikisi çıkardı arada, birbirlerine sataşırlardı.. Öldüğü haberini alınca, aklıma eşi değil, Yunus Günçe geldi.. Ne kadar üzülmüştür, yıkılmıştır dedim..
Saçma sapan şeylere inanamadım sonra, birisinin ölüm haberini verince, "eroindir, haptır,odur budur" diyenlere inanamadım..
Ardından sözlüklerde yazan yüzlerce mesajdaki eleştirelere mana veremedim..
Evet, doğru bulmadığımız bir hayat tarzı ya da anlık kararları, duygusal iniş çıkışları olabilir; ama yerden yere vurduğunuz kişi ölmüş ya! Şimdi saygıyı haketmiyorsa, ne zaman hak ediyor?
"Ölü bulundu", "işte son dakikaları","hayattan elendi" gibi başlıkları yazan, gazetecilik mesleğini ayaklar altına alanlara da diyecek laf bulamıyorum..

Hani dedim ya , Yunus Günçe çok üzülmüştür diye..onların dostluklarını anlamak için, yanlarında bulunup, tanımanıza gerek yoktu, gözlerinden anlardınız bunu, o programları seyredenler, o zaman bu zamana büyüyenler ne demek istediğimi anlamıştır..
Yunus Günçe'nin blogundan Defne'ye bir veda yazısı:

Çok insanla tanıştım. Çoğunu unuttum çoktan. Onlar da beni unutmuştur eminim. Kızmam hiçbirine. Alınmam. Üstüme almam.
Hayat çok hızlı bir tren gibi. 
Senin camından baktığın çok hızlı bir tren. 
Ne çok şey görürsün o camdan. Ne azını hatırlarsın. 
Seninle tanıştığım günü hatırlıyorum ben mesela. 
Bilindik, alıştığımız "Tanışmalar"a benzemediğini hatırlıyorum. Bir "Buluşma" gibiydi daha çok. Bir "Kavuşma". 
Beni, benim seni sevdiğim kadar sevdiğini gördüğümde çok rahatlamıştım. Çok korkmuştum beni sevmiyorsundur diye. 
Dokunurdu öyle olsaydı. 
Senin beni seviyor olman lazımdı. 
İnsan yaşarken hep bir "Aferin" arar ya, toplar ya bulduklarını. Senin beni sevmen benim "Aferin"imdi. 
Neden sevdiğini bimiyorsan gerçektir o. 
Başka çaren yoksa eğer, sevmekten başka çaren yoksa gerçektir. 
Ben bilmiyordum neden seni sevdiğimi.
"Başka" türlü bir kızdın sen. "I am a virgin, but this is a very old t-shirt" yazan bir tişörtün vardı.
Çok iyi yemek yapardın. Zetinyağlı fasulyeni hatırlıyorum. 
Beslemeyi severdin. Misafiri severdin.
Sıkılınca "Sıkıldım.Git biraz." derdin. 
Ben de giderdim. 
Bazen sen söylemeden anlardım, giderdim. 
Ayakkabılarımı giyerken ben, sen bana bakar, gülümserdin.
Parmak uçlarında kalkıp öperdin beni.Uzunum ya ben senden.
Yanağımdan öperdin.
Sırtımı sıvazlardın sonra. 
Özleyince "Özledim.Gel artık" derdin.
Ben de gelirdim.
Bazen sen aramadan anlardım, gelirdim.
Ayakkabılarımı çıkartırken ben, sen bana bakar, gülümserdin.
"Hoş geldin" derdin. Derken, konuşmazdın.
"Hoş geldin" bakardın.

Çok yan yana uyuduk. Hiç sevişmedik. Kimseyi de inandıramadık.
Zaten bir müddet sonra inandırmaya da uğraşmadık.
Yan yana uyumaya devam ettik.

Kızardın bana.
"Oğlum sen salaksın.Sen salak mısın? Niye böylesin?" diye azarlardın.
"Peki sen niye böylesin?" dediğimde, susardın. 
Ben çok özlerim seni Defne! Çok !
Uyandığımda öldüğünü duyacağımı bilseydim, uyanmazdım.
Bir daha yatsam, uyusam?
Sen dönene kadar uyanmasam?

Ağlamadım ilk duyduğumda, Defne.
Valla...Hiç ağlamadım.
Ama bak...
Şimdi ağlıyorum, Defne!
Çok ağlıyorum!

Huzur içinde uyu Defne..

J.

Hayat,böyle bir şey!

Cesar Millan'dan öğrendiğim çok şey var, bu adamı artık hayat felsefi yüzünden, köpeklerden çok insanlarda basit değişikliklerle hayatlarımı kolay hale getirebileceğimizi göstermesinden dolayı daha çok seyretmeye başladım.. Ondan öğrendiğim çok şey var, çok sevdiğim için, doğru olan şeyleri de yaptığımı düşündüğüm bir şeyi, "köpekleri sevmeyi" bile yanlış yaptığımı gördüm çoğu zaman..

Çok sevmek, aynı zamanda doğru yaptığımı göstermiyormuş, bunu öğrendim..
Ve çok güzel bir söz daha geliyor cesar'dan;

                     "Yerinizi korursanız, istediğinizi alırsınız;

                çünkü hayat böyle bir şey!"...

J.

Not: foto kaynak

"Köprüdür, sallanır!"

Lise 2.sınıftaydık, rezonansın etkisi göstermek için video odasına gitmiştik.. Ne seyredeceğimizi bilmediğimiz için, kara tahtada problem çözmekten daha eğlenceli geldi tabii, "ders kaynar" kafasıyla doluştuk video odasına..
Bir köprünün açılışını seyrettik, herkes neşeyle geçiyor, askerler "rap rap" ritmik yürüyorlardı.. Bu rap rap ritmik yürümeler köprüde dalgalanmaya sebep oldu, dalgalar büyüdü,büyüdü ve sonunda açıldığı gün köprü yıkıldı..
O videoyu bulamadım; ama etkisi için aşağıdaki videoyu seyredebilirsiniz..



130.000 kişinin geçişiyle sallanan köprümüz için, sayın ulaştırma bakanımızın yüreğimize su serpen açıklamasıyla yazımı bitirmek isterim.. "köprüdür, sallanır"..

J.

"You and me babe, how about it?"

Tık!

Aşk, sevgi..
Tarif edilmez şeyler derler ya hep..
Benim için şu kadar basittir; siz hastayken, şişeyle hapınızı içemeyeceğiniz için, ilacın saati geçmesin diye, o anda bulunabilecek en yakın yerden karton bardak alıp, suyla sevgilinizin yanınıza gelmesidir.
Sonsuza dek "evet" sevgilim..
seni çok seviyorum..
son 7..

"I love you like the stars above, I'll love you till i die..there is a place for us"


  bundan 40 sene sonra böyle olacağız.. 

  ve bir sürü yer görmüş, bir sürü şey yaşamış, birbirimize takılan,

 huysuz, çenesi düşük ihtiyarlar olacağız;ama birbirimizi çok seveceğiz.. 

seni çok seviyorum.. 

J.

"Televizyon programı", "Minibüs canavarı" ve "smack down"

Çalışmaya başladım ya , sabah haberlerinde seyredip ,her gün şok olduğum şeyler dışında yazacağım pek bir şey olmuyor, her zaman depresif şeyler yazarak sizi de sıkmak istemiyorum.. İçinden gelmiyorsa, yazamıyorsan, bulamıyorsan kasmayacaksın..

*Şimdi işten gelirken gördüm, hani "çakma" ayakkabılar, çantalar, ikoncanlar bile gördük de, "çakma televizyon kanalı" göreceğimiz aklıma gelmezdi doğrusu..
"1 kadın 1 erkek" programının çakması gibi bir dizi ile "4 kadın 1 erkek" (artık erkeklere ne mesajı verilmek isteniyor bilemiyorum tabii, dizi bahanesiyle alttan alta, 1 erkeğe 4 kadın mesajı veren bir dizi midir nedir bilemiyorum), "32.gün" programının çakması, "7.gün".. ve kimbilir daha neler neler;ama çok orijinalmiş gibi- evet orijinal "orijinal" diye yazılır, "orjinal" yanlış yazımdır- bu programları vermişler reklam panolarına kendilerini tanıtmak için.. Kanalın ismi "beyaz tv" eğer merak ettiyseniz ve ben de yanılmıyorsam.. Seyretmek isterseniz ya da meraktan seyrederseniz beni de bilgilendirin programla ilgili:)

*Sanki her gün haberlerde binlerce trafik kazası olmuyormuş gibi, bunları ibret olsun diye yayınlamıyorlarmış gibi, daha yeni minibüs kazasında bir sürü kişi ölmemiş gibi, bugün bindiğim minibüsün şoförü, önümüzdeki arabaların üstünden minibüsün uçup uçamayacağını ya da üstünden ezerek geçip geçemeyeceğini test ediyormuşcasına araba kullanıyordu. Düzgün kullanması için uyardığımızda "çok konuşmamızı,beğenmiyorsak inmemizi" buyurdu bize, "çek kenara,polis çağırcam" dediğimde devam etti yoluna.. Ha inince polise söyledim, ne oldu bilemem,bir şey olur mu diye sorarsanız "sanmam"..
Bu arada cep telefonundan direkt olarak 154 aranmıyor, nedense? 155'i arayıp onlara bildirdim, onlar da arkadaşlarına ileteceklerini bildirdiler bana..

*Geçen gün yazmıştım ya, kendi çocukluk anılarımı anlatırken, "çocuktur, kandırmaya çalışayım, nasısa yemez, düşünür o kadarını, oyun yapayım" demeyin, "çocuk" aklı ermez ... İşte ermemiş çocuğun aklı.. Ailelerin aklı nerde onu da bilmem..
Ne mi oldu, "smack down" diye bir dövüş olayı var, kontrollü olarak kişiler birbirini ordan oraya fırlatıp, boğazlarına filan çöküyolar metrelerce zıpladıktan sonra..

İşte çocuğun biri anlamamış, ortaokulda, kantin sırasında, "smack down" da gördüğü hareketleri denemiş arkadaşının üstünde ve ölmüş arkadaşı olay yerinde..
Güçlerinin farkında olmayan ya da yapacakları hareketin sonunu düşünemeyen bu yaştaki çocuklara, neden aileleri bu tarz şeyler seyrettirir acaba?
Noldu şimdi? Nolacak şimdi?
Artık ölüm haberlerini bile umursamaz olduk, her biri sadece bir sayı halini aldı.. Bugün teröre bilmem kişi kurban verdik, trafik kazasında şu kadar kişi öldü, şu kadar çocuk okulda ihmal yüzünden öldü, kapatılmayan çukura batan çocuklar ölüverdiler..
Ne kadar normal değil mi artık..
Bir şeyleri değiştirmek için daha ne olması gerek acaba..?

Belki de birisinin gelip yüzümüze böylece tükürmesi..
O zaman kendimize geliriz belki..

J.

Pazar günü hikayeleri

Pazar günü aile günüdür,çocukluğumu hatırlatan gündür bana..Sabahları kalkıp aile filmlerinin,"alf"in seyredildiği, kahvaltı edildiği, hani klasik 80'lerin sonunda 90'ların başında çocuk olma durumuna göre,yıkanıp paklanıp, parliament gece klübünün jeneriğinin sesiyle beraber,film aklınızda kalarak,tıpış tıpış odanıza gidip "uyu" komutunun geldiği gündür..

Bir kaç komik çocukluk anısı anlatmak istedim size bu pazar günü,gününüz neşe olsun diye.

Annemin biz çocukken dışarıdan bir şey yememizi istemezdi;ama çocukluk işte, o zaman site çocuğu olmadığım için, sokakta seksek oynayıp,ip atladığımız,parka gittiğimiz, ayı oynatan amcaların ve seyyar dönme dolap salıncağın sokağımıza geldiği zamanlardı..Daha da güzeli atının arkasında taze sebze meyve satan amcamız vardı "onlik amca".. Atıyla beraber gezip,sebze satan başka birini görmedim şimdiye dek,kafasında hasır şapkasıyla..Keşke resmi olsaydı da gösterebilseydim size.

Neyse.. Mısır isterdi canım,ben de diğer çocuklarla beraber yemek isterdim..
Annemden dışarıdan yememem için cevabı söylüyorum size: "Adam onun içinde akşam donlarını kaynatıyor, gündüz de mısırları kaynatıp satıyor. Ben pazardan alır yaparım!"

Artık büyüdüm;ama şimdi de aldığım onca mikrobiyoloji dersi,parazit dersi,şudur budur;ama en önemlisi annemin çocukluğumdan altbeynime işlemiş sözleri dolayısıyla yiyemiyorum sokakta mısır:)
Herhangi birinizin annesinin,anneannesinin,babaannesini varsa böyle sözleri,paylaşın lütfen..

Bir diğer anım da şu..
Abimle aramızda 11 yaş fark olduğundan, pek beni yanında dolandırmak istemezdi, her akşam koruya basketbol oynamaya giderdi, ben de isterdim onunla gitmek,o da ben gelmiyeyim diye, her gün rutin öğle uykusunda "bak ben de uyuyorum" diye yatardı - ben uyurken kaçacak ya - ..
Annem beni kendi yatak odalarında yatırırdı, abim de bizim odamızda yatardı ve bir oyun başlatırdı.. Bir çekişte en fazla kaç "kaş" çekeceksin, bir çekişte en çok kaç "saç" çekeceksin oyunu..
Abimi geçmek var ya işin sonunda,çeker çeker durur,bir odadan öbürüne çekip tek tek saydığım saç ve kaşlarımın adedini söylerdim,bir gün bu kaç,saç çekme oyunu bitip,ben uyuyup uyandığımda annemin "kaşına noldu!" diye bağrınmasına kadar.. Bir kaşım neredeyse hiç kalmamıştı çünkü! Abim, gerçekten saçımı ve kaşımı çektiğimi düşünmüyormuş, son oldu tabii ..
Diyeceğim odur ki, çocuktur,anlar,yemez diye düşünüp de,olmadık oyunlar türetmeyin..

J.

"Niyetin gücü"

Olumsuz düşünmemek lazım ya,olumsu düşünceleri içimizden savurmamız lazım ya..
Geçen gün yine Cesar'ı seyrediyordum;köpek eğitiminden çok "enerjiyi"  doğru yönlendirmenin ne demek olduğunu öğrendiğim meksikalı davranış bilimleri uzmanı mükemmel adamı.
Olumlu düşünmekten bahsediyordu,o enerjinin etrafımızdakileri,köpekleri nasıl etkilediğinden ve zihnimizde düşündüklerimizin hayatta nasıl yer bulduğundan.Bunları dinlerken aklıma hep Hipnoz'cu kitabında anlatılan, aslında olmayan;ama kendi kendimize yarattığımız görünmez duvarlar geldi aklıma..
Türk dizilerinde görüp güldüğümüz, her şeye rağmen belki denenebilir, orangutanın hamster zerafetiyle iki elimizi ritmik şekilde göğsümüzde ki  akupunktura göre karaciğerimizin enerji noktasına vurup,derin nefeslerle dışarı atacağımız olumsuz düşüncelerden bahsetmiyorum tabii.

Ne diyordu Cesar;

"Gerçekçi olan ve zihnimde yarattığım her şey gerçeğe dönüşüyor.Bu, "niyetin gücü"dür."

J.

Yazmadığım zamanların özeti

Yazmadığım şu zaman diliminde neler oldu merak edenler varsa özetliyeyim..
*İş arayışlarım devam ediyor;ama aynı zamanda nikah davetiyesi,şekeri,bıdısı,budusu gibi şeylerle de ilgilenmem gerekiyor. İş arayışlarıma paralel olarak bu işe girmeye karar verdim,iyi para var gibi görünüyor.
Ne kadar üzülsem de hem o ağaçlara yazık olmasına hem de çöpe atılacak olmasına "davetiye" yaptırılması gereken bir olay.Bu işlere bir bulaştığınız zaman da kimse gözünüzün yaşına bakmıyor,nasısa "alıcaksınız".. 

*Bu işlerle uğraştığınızda herkes yardım etmek için 4 koldan kendi deneyimlerini paylaşıyor, en iyi kararı kendilerinin verdiğini düşünüyorlar.. Öyle değil aslında, bu kadar fikrin ortasında en son karar verdiğinizde -herhangi bir şeyle ilgili- o kadar rahata eriyorsunuz ki, karar verdiğiniz durak size en iyi seçimmiş gibi geliyor.

*Film falan seyrediyorum,öyle kafa dağıtmalık. Romantik Komedi'yi seyrettim.

Gürgen Öz'ün seyrettiğim en başarılı performansı sanırım. Sırf o bardaki sahne için seyredin derim,gerisi faso fiso. Kafanızı dağıtmak isterseniz seyredin,mantık aramayın.Cemal Hünal'ın oyunculuğunu neden kimse beğenmiyor,bu kadar uyuz oluyor onu anlamadım. Bu kadar olumsuz eleştirinin ardından dur bir bakayım dedim, İngiltere de ve Amerika'da almış hem de eğitimini. "Boşver,herkese bakma" dedim kendi kendime, geçtim..

*Çok güzel bir blog keşfettim, bir fotoğraf sanatçısı,bebeği uyurken onun rüyalarını tasvir eden tasarımlar yaratıp,blogunda yayınlıyor.Mila'nın rüyalarına bakmak isterseniz, tıklayın.

*Bu kadar olayın arasında hasta oldum,sümüklerim aktı.. Hiç sedatif (sakinleştirici,uyku verici) etkisi yok denilen,nezle semptomlarını geçiren bir ilaç aldım,iyi ki yokmuş öyle bir etkisi,bilgisayar başında hiç uyumamıştım!

Hala arada ateşim çıkıyor,burnum günde 4 kere fınkırıyor delicesine.. Kendinize dikkat edin.. 

Sümüklü de olsam Nilo ile Habo'nun minik oğlunun doğumgünü partisine katıldım.2 yaşındaki canavarlar içindeyseniz,çocuk da seviyorsanız,"her şeyin minyatürü güzel be" diyip küçük ayakkabılara bakıp mutlu oluyorsunuz;ama bir taraftan da anne-babaların konuşmalarına başka bir gezegenden konuk misafir olmuşcasına bakıyorsunuz:) 

Bunların dışında yuvarlanıp gidiyorum işte.. Yuvarlanırken bir şeye çarpıp,çarptığım şeyi anlatana dek hoşçakalın.. 

J.

Ay fonunuza!

Bu telefona sahip olanlar arttıkça,muhabbet ölüyor. Bir araya geliyoruz iki muhabbet edeceğiz, herkesin elinde,
"bak sana bir şey göstereceğim,dur bir sn mailime bakayım,bak sen de şu var mı.."
Bu sigara içmeyenin,içen bir toplulukta boğulması gibi!
Birisi sigara içmeyen bir gruptaysa kendine eşlik edecek birini bulamadığından ve içmeyenler "içme şunu,önüme üfleme" diye pönkürdüğünden normalde içtiğinden daha az içer ya , işte bu telefona sahip olanlar eskiden oynayamıyorlardı görgüsüzlük olmasın diye;ama yardakçılar artınca biri açtı mı bir şeye bakmak için ardı arkası kesilmeden herkes bir şeylerine bakıyor masada..
Telefona sahip olmayanlar da bön bön birbirlerine ya da ne gösteriyorlarsa telefondan birbirlerine hararetle o muhabbete katılmaya çalışıyorlar.
Sahibi değilim, ben de seviyorum bu telefonu;ama aklımızı kaybetmenin de manası yok değil mi?

J.

Dişi Psikolojisi

Hani yüzyıllardır sorulur ya "kadınlar ne ister diye",bir türlü kadınların psikolojisini anlayamamaktan dert yakınır erkekler,hindi gibi düşünüp dururlar ya da düşünüp duruyormuş gibi yaparlar.
Heh! Cevabı akşam dinledim,en azından bence cevap o. Akşam Cesar Millan'ı seyrediyordum,"köpeklere fısıldayan adam" ı, köpeklerini eğitmek için yol gösterdiği çiftin erkeğine kendi sürünü,aileni,eşini yönetirken -adam futbol koçuydu- erkeklere koçluk eder gibi mi ediyorsun yoksa dişiye hitap eder gibi mi diye sordu, kadın "tamamen erkeklere hitap eder gibi" dedi.

Cesar konuya açıklık getirdi  "şimdiye kadar aldığım eğitimler,deneyimler sonucunda benim anlayabildiğim kadarıyla dişi psikolojisi şu şekilde işliyor; ne istediğin değil nasıl söylediğin önemli!"

İşte bu kadar beyler..


J.

Hayatı "save" etmek..

Bilgisayar oyunu oynayanlar bilirler, bir yere gelirsiniz, o kapının arkasında risk olduğunu bilirsiniz, tahmin edersiniz, ölüp de oraya gelene kadar tüm  oynadığınız  bölümlerin boşa gitmemesi için oyunu "save" edersiniz ki , kapı açılıp da öldüğünüzde kaldığınız yerden devam edersiniz hayatınıza..

Peki bunu gerçek hayatta yapabilmek gibi bir şansınız olsaydı,-ardı ardına- neler yapardınız?Hem de gelecekte neler yaşayacağınızı ve tüm dünyada neler yaşanacağını bilseydiniz..
Ben kesin loto oynardım, risk almak gibi bir derdim olmayacağı için şu hayatta strese sokup da yapmadığım ,heyecan verici ne varsa denerdim sanırım,bazıları kötü bile olsa, nasısa "save" ediyoruz:)

Nereden mi geldim bu reenkarnasyon olaylarına, okuduğum bir kitaptan..

 Kitap Ken Grimwood'un "Sil baştan" adlı romanı. Jeffrey, aniden kalp krizi geçiriyor ve sonra -ne yazık ki - üniversiteye başladığı ilk yıl gözünü tekrar açıyor, bütün yaşadığı deneyimleri aklında.. (Şu anda okuduğun okulları tekrar okuyacaksın deseler,"işte cehenneme düştüm" derim)
Sonra aynı hepimizin düşündüğü gibi loto tahminleri ile paraya ve daha önceki hayatında sahip olamadığı bir sürü şeye sahip olur, sadece böyle lüzumsuz işlerle uğraşmaz, kötü olayları da değiştirmeye çalışır;ama her olayı değiştirmeye gücü yetmemektedir, bu keşfeder..
Tam her şeyi yoluna koyar ki, her şey yeniden,sil baştan, üniversite hayatından tekrar başlar..
Para kazanmak zaten dert değildir, bu sefer başka şeyler dener.. ve hayatı yine biter..
Ve yeniden, ve yeniden..
Açıkçası kitap son cümlesinde kendini özetliyor "iş hayatı,arkadaşlıklar,karşı cinsten olan ilişkiler,bunlar hayatımızın sadece birer ve değerli parçalarıdır;ama hayatımızı tanımlamaz ya da kontrol etmez.Bu sadece bize bağlıdır,sadece bize.. Ve seçenekler sonsuzdur."

Haftasonu da seyrettiğim "A Serious Man" adlı  film de devamlı olarak hayatımızdaki seçeneklerden bahseden kara mizah bir film olduğundan , bu konularla ilgili materyaller biraz fazla oldu:)
Kitap okunası, son 40-50 sayfa biraz kopuk da olsa,sonunu güzel toplamışlar.
Bu tarz bir dilemma ile nasıl boğuşurdum başıma gelse diye düşürseniz,adam ne yapmış diye merak ettiyseniz güzel bir kitap.Ayrıca sizin böyle bir şansınız olsaydı neler yapardınız diye sormadan edemeyeceğim,yorum kısmına yazarsınız aklınıza gelen enteresan fikirlerinizi sevinirim.

Ha bana sorarsanız "JuVe  Reenkarnasyana inanıyor musun,düşüncelerin nedir,neden bu kadar düşünüyorsun diye" bu konudaki düşüncelerimi Cem Yılmaz çok güzel özetliyor.. 






Cem Yılmaz / Reenkarnasyon


:) Sevgiler

J.

"Hokka"

Hangi kültürün,hangi yüzyılın insanlarıyız bilmiyorum.



Hokka Oyunu


Aynı havayı soluyoruz,yanyana geçiyoruz bu insanlarla.. Başınız açık diye,oruç tutmuyorsunuz diye, gece dışarı çıkıyorsunuz diye ve daha bir çok şeyden diye size demediklerini bırakmazlar bir de!

Not: Videodan, 12 Ağustos 2010 günü çıkan Penguen dergisinde Kaan Sezyum köşesinde paylaştıktan sonra haberim olmuştur.Bu giriş aktarma iletisi niteliğindedir.

J.

"Tuhaf diyaloglar"

Nerde tuhaf olay,dialog,monolog,bilimum log varsa beni buluyor.

Her bayan genç görünmek ister değil mi, işin sırrı sigara içmemekte onu söyliyeyim de baştan...

Ben bıktım genç görünmekten,22 yaşındayım,sevgilimle sinemaya gidiyoruz,sinemada 16 yaş sınırı var, benim boyum da kazık kadar bu arada onu da belirteyim.. Çoluk çocuk herkes girdi filme,biz bilet alıyoruz, bilet kesen hanım -küçük hanımın kimliğini görebilir miyim? , ben de arkama filan baktım,bir çocuk mu var,bizimle beraber mi sandılar acaba diye, hayır bankoda bizden başka kimse yok.. Tekrar döndüm, aynı soru, küçük hanımınkimliğini görebilir miyim acabaaa? Benmişim küçük hanım.. 


Geçenlerde bir tanıdığım evleneceğim zaman saçlarımı yaptıracağım yerle ilgili istersen benim kuaförüme götüreyim seni dedi, tamam dedim gidelim bir konuşalım,tanışalım. 
Gittik.. şu anda 27 yaşındayım bu arada.. Beni tanıştırdı kuaförüyle," bahsetmiştim sana evlenecek arkadaşım,bir bak,napabiliriz" filan diye anlatıyor tanıdığım, kuaför beni sallamıyor. Duvağın nasıldı JuVe? filan diye soruyor arkadaşım, ben tarif ediyorum, kuaför "ha siz ciddisiniz, ben şaka yapıyorsunuz sandım".. Evet, şaka yapmak için bilmediğim kuaförlere giderim ben sıcakta,en büyük hobim.. Ardından kuaförün makyöz karısı "sen kaç yaşındasıın kiieee" dedi. Yani küçük olunca,ya da sakin durunca böyle senli,benli ,hoppala guppala konuşma hakkına sahip olabiliyorsunuz.. 


Evlilikle ilgili bilimum işlemler arasında ,doktor raporu alıyorsunuz uyduruktan -sadece bel soğukluğu testi yaptılar sanki en bulaşıcı hastalık ya da en tehlikeli hastalık oymuş gibi- sonra bu uyduruk testin sonucu alıp, belediye doktoruna onaylatıyorsunuz.Belediye doktoru sevgilimle beni gördü, "siz akraba mısınız" dedi,
bir kardeş demediğiniz eksikti o da oldu dedim şu salak konuşmalarınızda, "hayır,neden sordunuz" dedim;çünkü birbirimize de benzemiyoruz.. "ikinizin de gözleri renkli de ondan,nasıl buldunuz birbirinizi" dedi. Doktor ha bunu diyen! "oldu o zaman" diyerek ayrıldık ordan..


Sonra bu evraklarla belediyeye gün almaya gittik,sıramızı bekliyoruz,gelin ve damata yaptıkları işler  soruluyor tek tek, bazı soruların yanında.. Bana mesleğimi sorma ihtiyacı duymadı görevli, ya kaçıyorum ya okuyorum ikisinden biri herhalde kendi kafasına göre, "okuyor musunuz?" dedi. Artık sallamadım, he okuyorum dedim.

Daha da yorumu size bırakıyorum..

Foto kaynak
J.

Fıtrat vol.2

Fıtrat..


Fıtratla ilgili daha önce bir yazı yazmıştım, bu 2. yazım. Etraftaki çoğunluk değiştikçe bu ve benzeri kelamların kullanıldığı daha nice yazı yazabilirim(z) sanırım.
Geçen gün bir dükkanda başı bağlı bir hanım -ki kendisi daha çok hanımların müşterisi olduğu bir sektörde çalışıyor- sıcaklardan çok bunaldığını söyledi. Beraber alışverişe çıktığım tanıdığım,bu sıcaklarda daha rahat şeyler giyilebileceğini söyledi kendisine .
Kendisi cevap olarak ilahihayat mezunu olduğunu, fıtratının kaldırmayacağını söyledi.
Kendisinin fıtratını, daracık beyaz pantolon giyip, mavi lens takmak kaldırıyordu.
Fıtrat.. Nası bişi acaba?

Fıtrat: yaradılış,hilkat. (kaynak: Türk Dil Kurumu)


Demek belli bir kalitesi,elle tutulur ,gözle görülür ölçüsü yok bu fıtratın.
O yüzden herkesin fıtratı kendine!

J.

İstanbul'un 8.tepesi

7 tepeli İstanbul'un 7 tepesini kaç kişiye sorsak söyleyebilir diye içimden geçirdim haberi seyrederken..
Çok biliyormuşuz gibi, şimdi 8.tepesi çıkmış, önerilen yerde 261 metrelik yüksekliği ile İstanbul'un en yüksek gökdeleni olan  binanın yapan kişiler tarafından kültür bakanlığı ile görüşmeleri sonucunda, kültür turlarına çıkıldığında İstanbul'a buradan bakarak İstanbul'un güzelliğini gözler önüne sermekmiş amaç..
Benim haberlerden gördüğüm kadarıyla,İstanbul'un en çirkin görüntüsü vardı gözlerimin önünde,"çarpık yapılaşmayı iyice göremediyseniz aşağıdan gezerken ,gelin buyrun buradan görün" der gibiydi görüntüler..

Sanırım hiç Galata Kulesi'nden İstanbul'a bakmamışlar bu manasız turları düşünenler ve buradan da kazanç elde etmeyi planlayanlar.

Galata Kulesinden de vazgeçtim, hiç Büyük Çamlıca'dan İstanbul'u ayaklarının altında görmemişler..

Sizin için görseller aradım;ama hiç biri gözümle gördüğümün hissini veremedi,belki olabildiğince kendim fotoğraflandırıp koyarım bloga,görmeyenler ve göremeyenler için..

Sevgiler..

J.

JuVe'nin enteresan hikayelerinden.

Yazıya başlamadan bir şey diyeceğim, bu lafım sana okuyucu,iyi oku!

Bakıyorum her gün 30-40 kişi ziyaret ediyorsunuz,çok teşekkür ederim, 172 kişisiniz, bazen 1-2 eksilip artıyorsunuz, siteye girip "cee ee" diyip çıkıyor musunuz, insan okudum,anladım der,bir şey yazar, aşağıya "tepkisiz" butonu koydum ,en azından okudum ;ama  ben de bir tepki uyandırmadın manasında bir tıklar oraya.. 

Bazen düşünüyorum,beni okuyorlar sanıyorum,kendim çalıp kendim mi oynuyorum noluyorum diye, hayır, öyle olsa da problem değil,zaten kendime yazıyor gibi yazıyorum bir şey değişmez de, bu "tepkisizlik" neden onu merak ediyorum.. 

Neyse.. Sen gene  bildiğini oku okuyucu -her manada:)-

*bu anlatacağım hikaye çok ders çalıştığım bir zamanda başıma geldi:) sınav zamanı malumunuz telefon trafiği çok olur,bu hem stresinizi sizinle aynı şekilde hissedenlerle paylaşıp rahatlamak için hem de anlamadığınız kafanıza takılan bir şeyleri çözmek için oluşmuş bir trafiktir.. O dönemde o kadar çok telefon çalmıştı ki, en son şu duruma gelmiştim,bir defasında içeride telefon çalıyor , ben daha bırakın telefona cevap vermeyi,yerimden bile kalkmadan telefona sesleniyorum "kiiim oooo" .. Bir de cevap bekliyorum.. Ardından telefon hala çalınca, devam eder.. "kim o dedik ya":D:D işte o an,beyinde bir şeylerin koptuğu andı... 

*bu hikayem daha enteresan:) pek başınıza gelebilecek türden değil. Karşı komşumuz taşınmadan önce sık sık gelip giderdik birbirimize,annem komşumuza bir şey söylememi istemişti, artık günde 2-3 kere birbirimizin kapısını çaldığımızdan mı bu başıma geldi bilmiyorum.. Kapıyı çaldım,açan yok.. offlanıp puflanıyorum bir de, neden açmıyorlar bir saattir kapıyı diye..Beklerken beklerken, kendimi gördüm aynada.. "Allah Allah" dedim içimden "apartmanın içine ne zaman ayna koydular,daha 1-2 saat önce baktım.. "... sonra önüme dönerim,bir daha kapıyı çalarım ,kapıyı açmalarını beklerken aniden fark ederim.. Daha evden bile çıkmamışım ki kapıyı açsın komşu, çaldığım kapı bizim evin kapısı, ayna bizim evin kapısını yanında duran ayna.. Bravo JuVe:) 

*Bu benim için trajikomik bir hikaye,siz muhtemelen güleceksiniz.. Son kedimiz mırmır,kesinlikle misafir sevmeyen,apartman kapısının önünden bile geçmeyen,sokaktan çok korkan bir erkek kediydi, kızgınlık dönemiyle birlikte gündüzleri uyuyan,geceleri uyutmayan bir hal aldı, apartman kapısına en yakın oda benim ki olduğundan,başıma gelip gece 3 te "miiiayyooow,miyaaaaw,miyaaww dedim ulen kaaeelllk!" şeklinde uyandırana kadar miyavlama, ardından yetmezse sokak kapısını tırmalama gibi hareketlerde bulunmaya başladı.Bir iki kez kapıya koydum,tabi hemen içeri kaçtı.. Bir gece 3 te yine aynı numarayı yapınca artık gecenin körü kalkmaktan fenalık geldiğinden "dur şunu iyice korkutayım da,bir daha böyle yapmasın" düşüncesiyle apartman kapısını açtım,bunu dışarı çıkardım,kapıyı da kapadım, 1 dk karanlıkta sokakta kalsın,aklı başına gelir dedim, kapıyı açtım, mırmır yok.. Alt kata inmiş.. Sabah 3-4 arası, aşağı indim,ben onu yakalamaya çalıştıkça o yarım kat  merdiven çıkıyor,pat kendini aşağı bırakıyor.. Gece sessizliğinde olana bak, konuşmadığımız ve konuşmaktan itinayla uzaklaştığım alt komşumun kapısına 4 patiyle kendini çiviledi mi.. "adam çıksa ne diyeceğimi mi düşüneyim,başka komşu gürültüye çıksa verecek cevabım yok, onu mu düşüneyim,oldu biri kapıyı açsa bu korkuyla içeri kaçacak onu mu ne yapayım diye düşüneyim" derken, 3-4 kez daha merdivenlerden atladı,sonunda yukarı eve çıktı,soluk soluğa karşılıklı oturduk.. Amacıma ulaştım,bir daha mırmırlanmadı;ama ben de ehlileştim istese de zaten bir daha kapıya çıkarmazdım.. 

Gül gül,gülmek serbest.. 

J.

çok acayip iş deneyimi..

Eminin aranızda bir kişi yoktur ki,
Hiç bir ücret konuşmamış,
hiç bir sözleşme imzalamamış,
bir hafta deneme süresi sonunda
gayet resmi ve saygılı bir dille denediği işi kendine uygun olmadığını belirtsin,
belirttikten sonra...

Ertesi gün,patronun sizle muhattap olmamış eşi sizi arasın,
hakaretleri sıralasın
"sen kim olursun da bizi beğenmezsin"e getirsin,
bir de yüzünüze telefonu kapasın!?

Daha neler göreceğim bilmiyorum;
ama bu tavan sanırım!


J.

Güzel bir pazar..

Eskiden şöyle pazarlar vardı hayatımda, miskin miskin uyandığım,şöyle bir dönüp durduktan sonra başucumdaki kitaba göz gezdirdiğim,ardından ettiğim kahvaltıdan sonra, bin kere seyretsem yine seyredebileceğim çocuk ya da aile filmlerini seyrederdim.. "evde tek başına" serisi gibi,"beethoven" serisi gibi..
En son ne zaman bunların olduğunu hatırlamadığım gibi, Eylül'den beri haftasonları dahil okuldayım, aylardır ilk defa 9:00 da uyandım bugün, saate baktığımda buna ben bile inanamadım!
Sonra dedim ki .. Son 3.. bu hafta sonu son.. Haftasonu bir daha ders çalışmak yok..
Okul bitiyor..
Dün kitapçıda gezinirken tekrar normal insanlar gibi nefes alabildiğimi hissettim..
"Bunu alsam ne zaman okuyacağım ki?" düşüncesi olmadan,kafamda lüzumsuz binbir bilgiyi ezberleme zorunluluğumun kalktığını tüm damarlarımda hissederek..
Herkesin gece geç saatlere kadar eğlendiği haftasonlarına hüzünlü gözlerle bakmak ya da izlemek istediği geç saatte bir programı oflayıp puflayıp kapatmak zorunda olduğum , içimde hep bir "yetiştirme,sorumluluk" duygusu olan zamanlar geride kalıyor artık..

Huysuzluklarımı çeken herkese biiinbir teşekkür....

Ve kitap raflarından iki güzel haber roman severlere benden bu yazının sonunda hediye.
Jean Cristophe Grange... Ölü Ruhlar Ormanı

ve
Ahmet Ümit.... İstanbul Hatırası.. Taze çıkmış romanlar raflarda yerlerini almış,bekleyenlere müjde!!:)

Fotoğraf kaynak



J.